GLAMOUR

Δεν τα παρατάω εύκολα. Είμαι ο άνθρωπος που αν του βάλετε μπροστά του έναν τοίχο με μεγάλα, φωσφοριζέ γράμματα «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ», θα αρχίσει να τον σπρώχνει / κλωτσάει / κουτουλάει, μέχρι κάποιος απ’ τους δυο μας να αποκτήσει πονοκέφαλο (μαντέψτε ποιος). Είμαι ο άνθρωπος που πιστεύει σε τσιτάτα, όπως «η κορυφή είναι θέμα επιλογής», «να αξίζεις τη νίκη», «τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας» (κάποια από αυτά τα πιστεύω τόσο που τα έκανα και τατουάζ). Είμαι δηλαδή ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Η γενιά μας άλλωστε έχει ζυμωθεί με εκπομπές της Oprah για Πολεμίστριες Μητέρες και βιβλία του Κοέλο για Πολεμιστές του Φωτός. Φοράμε T-shirt με μηνύματα θετικής ενέργειας (χμ, αυτό δεν το σκέφτηκα πριν κάνω το τατουάζ). Διαβάζουμε blogs για τα συγκινητικά success stories ανθρώπων που κατάφεραν να χάσουν τα περιττά κιλά / να ξεπεράσουν την κρίση / να κερδίσουν την ευτυχία. Πιστεύουμε πως το να είσαι «quitter» είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις στη ζωή σου (εκτός ίσως από το να θυσιάζεις παρθένες στο σεληνόφως. Αλλά αυτή η πρακτική δεν είναι πλέον τόσο της μόδας). Είμαστε μια γενιά νικητών – ή έστω, οσονούπω νικητών. Πού είναι το πρόβλημα; Στο γεγονός ότι όταν τελικά για οποιοδήποτε λόγο αναγκαστούμε να τα παρατήσουμε, χρειαζόμαστε ψυχίατρο, μαθήματα γιόγκα και την Oprah σε συσκευασία δώρου για να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας. Είμαστε τόσο απρόθυμοι να παραδεχτούμε την ήττα μας, που διαιωνίζουμε ανέλπιδες καταστάσεις – κι αυτός ο τοίχος που λέγαμε, δεν έχει υποχωρήσει ούτε χιλιοστό… Λοιπόν, ώρα να εντρυφήσουμε στην τέχνη της παραίτησης, το σηκώνει και η εποχή. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και επαναλάβετε το παρακάτω mantra: «είναι ΟΚ να τα παρατήσω». Και τώρα ελάτε να διαπιστώσουμε παρέα πότε είναι πραγματικά ΟΚ, και πότε πρέπει να το προσπαθήσετε (κλωτσήσετε, κουτουλήσετε) λιγάαακι ακόμα. Τοίχε, τοίχε, είσαι ακόμη εδώ;

 Είναι ΟΚ να παρατήσετε...

#1 Τη δίαιτα
Στην αρχή κόψατε τα πολλά γλυκά και το λευκό ψωμί, πράγμα εξαιρετικά σοφό. Μετά αρχίσατε ν’ αγχώνεστε για τη ζάχαρη στον καφέ, το ελαιόλαδο στο φαγητό και τα λιπαρά στο τυρί του τοστ – είναι αυτές οι ύπουλες, καθημερινές συνήθειες που μας σαμποτάρουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Πριν καν καλά-καλά το καταλάβετε, είχατε κόψει τα ζυμαρικά, τα αμυλώδη λαχανικά, τα γαλακτοκομικά, τους ξηρούς καρπούς, τα φρούτα με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη και τη διάθεση σας για ζωή. Πλέον, κάθε φορά που κλείνετε τα κουρασμένα μάτια σας, νομίζετε πως βλέπετε ένα στρατό από μαρουλόφυλλα να πηδάνε ένα-ένα τον φράχτη. Και να έρχονται κατά πάνω σας.
Γιατί είναι πραγματικά ΟΚ να τα παρατήσετε: Γιατί εκτός από τα λογικά σας (µην αγχώνεστε, συµβαίνει αυτό µε τον υποσιτισµό) έχετε χάσει και την ουσία: η δίαιτα, ή µάλλον η σωστή διατροφή, είναι κάτι που πρέπει να κάνετε από αγάπη για τον εαυτό σας. Για να ζήσετε πιο ανάλαφρη και πιο υγιής. Αν τώρα ο σκοπός σας είναι να πεθάνετε µε έναν αργό και βασανιστικό θάνατο, καλύτερα φυτέψτε ένα µπαµπού σε µια γλάστρα, ξαπλώστε πάνω της και περιµένετε να φυτρώσει µέσα σας (γίνεται, το έχω δει στο Myth Busters).
Γιατί να το παλέψετε λίγο ακόμα: Γιατί το καλοκαίρι δεν έχει έρθει ακόμα, κι έχετε καιρό να κάνετε τα κουμάντα σας. Κι άλλωστε, οι γιορτές πέρασαν και βάζουμε στοίχημα ότι παραιτηθήκατε αρκετά κατά τη διάρκεια τους. Λοιπόν, πάψτε να φοράτε εκείνο το πουλόβερ κάτω από το οποίο µπορούν να κρυφτούν στρατηγικά ένα µπέργκερ, µερικά προφιτερόλ και εκείνα τα παιδάκια που ήθελαν να πλέξουν τούλι για το Χριστούλη. Και πηγαίνετε, με baby steps, στο δρόμο της απώλειας (των κιλών). 

#2 Τα social media
Με το που ξυπνάτε το πρωί, τσεκάρετε προσωπικά μηνύματα και mentions σε Facebook και Twitter, αν αυξήθηκαν οι followers / τα friend requests και αν έχετε να κάνετε κάποιο σχόλιο στις αναρτήσεις των φίλων σας. Με το που «ανεβάζετε» την πρώτη έξυπνη ατάκα / φωτογραφία της ημέρας, τσεκάρετε αν σας έκανε κάποιος like / retweet και αν έχετε να κάνετε κάποιο σχόλιο στις αναρτήσεις των φίλων σας. Μετά το μόνο που έχετε να κάνετε είναι follow-up στη συζήτηση που θα προκύψει, like στα θετικά σχόλια των φίλων σας, να απαντήσετε σε εκείνους τους haters που απευθύνονταν σε εσάς αλλά δεν είχαν το θάρρος να σας κάνουν mention, να γκρινιάξετε ότι έχετε πάρα πολλή δουλειά και δεν προλαβαίνετε να ποστάρετε στο blog σας, να κάνετε κάποιο σχόλιο στις αναρτήσεις των φίλων σας, να δεχτείτε / απορρίψετε  προτάσεις για msn chat και google+, να πείτε κάτι έξυπνο για το γεγονός ότι δεν έχετε να πείτε κάτι έξυπνο, να κάνετε κάποιο σχόλιο στις αναρτήσεις των φίλων σας, και καλέ, κοιτάξτε, βράδιασε. Όχι, δηλαδή, πως πέρασε έτσι η μέρα; Απίστευτο; Retweet.
Γιατί είναι πραγματικά ΟΚ να τα παρατήσετε: Mην το πάρετε προσωπικά, αλλά δεν θα λείψετε σε κανέναν. Δηλαδή ΟΚ, θα λείψετε, αλλά ο µεγάλος κόσµος του ίντερνετ θα συνεχίσει να γυρίζει. Οι haters θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Οι έξυπνες ατάκες και οι εµπνευσµένες φωτό θα συνεχίσουν να διαδέχονται η µία την άλλη σ’ ένα γαϊτανάκι από likes. Και όσοι πραγµατικά θα σας αναζητούσαν θα το κάνουν και offline µε απαρχαιωµένες µεθόδους όπως τα SMS και η βιντεοκλήση. Το θέµα όµως δεν είναι καν αυτό. Το θέµα είναι τι θα κάνετε ΕΣΕΙΣ µε τόσο ελεύθερο χρόνο ξαφνικά στα χέρια σας. Focus στη δουλειά σας; Συγγραφή εκείνου του best-seller για τη δύναµη της θετικής σκέψης; Εντατική προπόνηση για τους Ολυµπιακούς του Λονδίνου; Κατάστρωση σχεδίου για τη µετατροπή του πλανήτη σε διαγαλαξιακό πάρκινγκ του Νταρθ Βέιντερ; Η απάντηση µπορεί να σας εκπλήξει.
Γιατί να το παλέψετε λίγο ακόμα: Γιατί τα social media είναι ένα όπλο. Αν το χρησιµοποιείτε για να πυροβολείτε τις περιστασιακές στιγµές βαρεµάρας / την έµφυτη ντροπαλοσύνη σας / τον ανταγωνισµό στην επιχείρηση που µόλις ανοίξατε και θέλετε να προµοτάρετε, τότε by all means συνεχίστε τον δίκαιο αγώνα των likes. Αν το χρησιµοποιείτε για να αυτοπυροβολείτε συστηµατικά τον χρόνο σας, ελεύθερο και µη, τότε κάντε delete profile τώρα. Και αποµακρυνθείτε µε ήρεµα βήµατα από την οθόνη. Είστε offline, και είστε καλά.