GLAMOUR

Συνέβη στο MSN πριν αρκετό καιρό:
«Καλησπέρα»
Εγώ: «Γεια σου, τι κάνεις; Σ’ έχω χάσει… Σου έχω στείλει και μηνύματα να τα πούμε, έχω θέματα στα οποία μόνο εσύ μπορείς να με βοηθήσεις…»
Φίλη: «Ναι, έχουμε να τα πούμε από τη βάφτιση!»
Εγώ: … (δεν απαντάω. Δεν τα είχαμε πει στη βάφτιση του γιου της, πριν 6 μήνες. Εκτός αν πιάνετε το «να σας ζήσει» και το «το δικό μου δώρο είναι στη σακούλα με τα παπάκια»)
Φίλη: «Τέλοσπάντων, σου γράφω για να σε ενημερώσω ότι του χρόνου τον Ιούνιο θα έχουμε πάλι βάφτιση!»
Εγώ:….
Φίλη: «Είμαι πάλι έγκυος!»
Εγώ: Συγχαρητήρια!
Φίλη: «Σ’ ευχαριστώ. Σ’ αφήνω τώρα γιατί πρέπει να το ανακοινώσω και σε άλλους.»
Περίπου 1 μήνα μετά, έστειλα στην προαναφερθείσα φίλη SMS για τα γενέθλιά της. Ευχές για αγάπη, χαρά, υγεία, δημιουργικότητα, να χαίρεται την οικογένειά της – και να τα πούμε κάποια στιγμή. Μου απάντησε: «Αυτή η χρονιά εκτός από πολύ χαρά θα έχει και πολλά κιλά. Λόγω του Μωρού…» Μετά λύπης μου σας ανακοινώνω ότι δεν έχουμε ξαναμιλήσει από τότε – και πλησιάζει απειλητικά η ημερομηνία της βάφτισης (με κεφαλαίο, όπως έγραφε κι εκείνη). ΟΚ, αυτή η φίλη δεν ήταν ακριβώς κολλητή. Ήταν όμως ένας άνθρωπος περιπετειώδης, με χιούμορ. Τέλεια συντροφιά για ταξίδια, βραδιές latin χορού, αλλά και κουλτουριάρικων ταινιών στο σινεμά – ενώ μαζί της μιλούσα εξίσου για άντρες, συνταγές μηλόπιτας και στάσεις στη γιόγκα. Τι απέγινε αυτός ο άνθρωπος; Την απήγαγαν οι εξωγήινοι; Εξαφανίστηκε σε μια μαύρη τρύπα σε σχήμα μπιμπερό; Ειλικρινά, δεν έχω απάντηση σ’ αυτό.
Η αλήθεια είναι πως φταίω κι εγώ. Ενώ κάθε φορά που βλέπω γατάκια, σκυλάκια, παπαγαλάκια, σκαντζοχοιράκια (ζωντανά ή στην οθόνη του PC δεν έχει σημασία) η φωνή μου ανεβαίνει απρόσμενα τρεις οκτάβες και τσιρίζω κάτι του στιλ «τι όμορφοοοο, γειάααα σουυυυ», δεν ενθουσιάζομαι αρκετά με το θέμα «μωρά». Δεν έχω ειδική «φωνούλα» γι’ αυτά. Ούτε ακούω κάποιο βιολογικό ρολόι να κουδουνίζει μανιασμένα εντός μου σαν αυτό του Κάπτεν Χουκ, όταν τα βλέπω. Δεν νιώθω καν την αδήριτη ανάγκη να κάνω κεφαλοκλείδωμα στο μπράτσο του φίλου μου, περνώντας του με αυτό τον διακριτικό τρόπο το μήνυμα «εμένα πότε θα με γονιμοποιήσεις». Για να είμαι ειλικρινής, κάθε φορά που βλέπω εκπροσώπους του είδους baby sapiens… απλώς δεν αισθάνομαι κάτι ιδιαίτερο. Μου λείπει κάποιο γονίδιο; Δεν είμαι «κανονικός» άνθρωπος; Έχω φολίδες, κέρατα και διχαλωτή ουρά; Πιθανόν. Όπως και να ’χει, βρίσκομαι στην ηλικία που σιγά-σιγά όλες μου οι φίλες είτε α) έχουν αποκτήσει το πρώτο τους παιδί, β) έχουν μείνει έγκυοι ή γ) αρχίζουν να βλέπουν το concept «εγκυμοσύνη» όχι πια σαν κάτι εξωτικό, που συμβαίνει σε άλλους «ενήλικες» ανθρώπους, αλλά σαν ένα πλάνο για το άμεσο μέλλον. Και δεν μπορώ να αναρωτηθώ, όπως η Κάρι στο Sex & the City  (όταν προσπαθούσε να μιλήσει στη Μιράντα για τα αισθηματικά της κι εκείνη έπρεπε να θηλάσει): «Μπορεί μια γυναίκα χωρίς μωρό να συνεχίσει να κάνει κολλητή παρέα με μια νέα μαμά;». Ή, από ένα σημείο και μετά, δεν θα έχουν τίποτα να πουν;
It’s a whole new world
Με ενημερώνουν από το κοντρόλ ότι η μητρότητα είναι κάτι που σου αλλάζει τη ζωή. Πολλές νέες μαμάδες θα σου πουν πως «δεν ξέρεις τι είναι χαρά, τι είναι αγάπη, μέχρι να κρατήσεις το μωρό σου στην αγκαλιά σου». Είμαι σίγουρη πως έχουν δίκιο. Αυτό όμως κάνει εμάς τους υπόλοιπους πολίτες β’ κατηγορίας; Κάνει τα δικά μας αισθηματικά δράματα και τις δικές μας Στιγμές Απόλυτης Ευτυχίας απλά διαφημιστικά μηνύματα που η «ενήλικη» πλέον κολλητή μας μπορεί να περνάει στο fast forward περιμένοντας να δει το κυρίως έργο (με τίτλο «Το μωρό μου σήμερα έπιασε την κουδουνίστρα του με το δεξί χέρι»); Κυρίως, κάνει τις μέχρι πρότινος γυναίκες που γελούσαν, έκλαιγαν, ψώνιζαν και μέθαγαν μαζί μας να μεταλλάσσονται σε λοβοτομημένα ρομπότ που μπορούν να μιλάνε μόνο για μάρκες φρουτόκρεμας και πιθανές παρενέργειες του ταλκ; Εννοείται πως όχι.
Ωστόσο, σκεφτείτε το λίγο. Τουλάχιστον τους 6 πρώτους μήνες που ο μπέμπης ή η μπέμπα της κολλητής σας έρχεται στον κόσμο, εκείνη δεν κοιμάται σχεδόν καθόλου. Το μωρό θέλει τάισμα, άλλαγμα, νανούρισμα, τάισμα ξανά – και αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να αναβληθεί για μετά το τέλος του επεισοδίου Vampire Diaries  ή μετά το τέλος των εκπτώσεων. Είναι κυριολεκτικά υπεύθυνη για τη ζωή του – και μιλάμε για την κολλητή σας, το ίδιο άτομο που λίγο καιρό πριν δεν κατάφερνε να κρατήσει στη ζωή ούτε τα κακτάκια από το ΙΚΕΑ. Είναι λογικό να έχει άγχος. Είναι λογικό να έχει νεύρα. Είναι λογικό όλος της ο κόσμος να περιστρέφεται γύρω από τις πρώτες του γκριμάτσες. Τα πρώτα του χαμόγελα. Τα δάχτυλά του κάθε φορά που βουτάει τη θηλή της και κηρύσσει την έναρξη του μεσημεριανού (απογευματινού, δεκατιανού απογευματινού – αυτά τα μωρά τρώνε περίπου τόσο συχνά όσο τα Χόμπιτ) γεύματος…