GLAMOUR

Στην αρχαία Ελλάδα, σύμφωνα με τον Ιπποκράτη, μελαγχολικός ήταν αυτός που είχε περισσότερη «μαύρη χολή» απ’ όσο θα έπρεπε. Μια ιατρική πάθηση δηλαδή, που γιατρευόταν. Στην ελισαβετιανή εποχή, σύμφωνα με τον Σαίξπηρ, μελαγχολικός ήταν αυτός που κρατούσε ένα κρανίο και στοχαζόταν πάνω στη ματαιότητα της ύπαρξης. Κι αυτό γιατρευόταν, απλώς έπρεπε πρώτα να πεθάνουν σχεδόν όλοι πάνω στη σκηνή. Στην εποχή της Τρόικας, σύμφωνα με ερευνητές, μελαγχολικός είναι ένας στους δύο Έλληνες, σε καθημερινή βάση, επί δύο τουλάχιστον εβδομάδες. (Σιγά το νέο. Εγώ είμαι μελαγχολική σε καθημερινή βάση τα τελευταία 28 χρόνια…) Αυτό το τελευταίο δεν ξέρουμε αν γιατρεύεται. Εκείνο που ξέρουμε όμως, είναι πως η μελαγχολία μοιάζει με το υποκριτικό ταλέντο του Τζέισον Μομόα: είναι καθαρά θέμα οπτικής γωνίας. (Όχι, έχετε δει από τη σωστή 3D γωνία τους κοιλιακούς του στον Κόναν το Βάρβαρο ; Απύθμενο ταλέντο!) Κάποιοι κοιτάνε τη μελαγχολία τους από γωνία, ντύνονται γελαστές δροσοσταλίδες και βγαίνουν για mocca martini. Κάποιοι άλλοι πάλι, την κοιτάνε στα μάτια και βουλιάζουν στα νερά της. Αφήνονται. Το ζουν ολοκληρωτικά – συνήθως με υπόκρουση το Weeping Song  του Νικ Κέιβ, τη Lacrimosa  του Μότσαρτ, το Κλαίω κι Οδηγώ στην Αττική Οδό  της Ελεονόρας Ζουγανέλη (ό,τι εκφράζει τον καθένα). Σηκώστε, λοιπόν, το κεφάλι από τα χέρια σας και ατενίστε μαζί μας τον συννεφιασμένο ουρανό και τις συννεφιασμένες γραμμές του παρακάτω συννεφιασμένου άρθρου (αν συνεχίσω έτσι, τα σύννεφα θα μου κάνουν μήνυση για κατάχρηση του ονόματος τους. Συννεφιασμένη Κυριακή. ΟΚ, σταματάω). Γιατί ακόμη και τα Glamour Girls  μελαγχολούν. Και απ’ όποια γωνία κι αν κοιτάζουν τη μελαγχολία τους, το θέμα είναι τελικά αν μαθαίνουν κάτι από αυτήν… Υ.Γ. Εγώ ας πούμε έμαθα ότι το Lacrimosa  του Μότσαρτ είναι ένα υπέροχο κομμάτι. Γι’ αυτό και το άκουσα περίπου 1.076 φορές κατά τη συγγραφή αυτού του άρθρου.

Προφίλ Μελαγχολίας #1: Miss Sunshine με το Ζόρι 
Εσείς μελαγχολική; Τι λέτε καλέ, εσάς η διάθεση σας είναι πιο πολύχρωμη κι από τις περούκες της Νίκι Μινάζ. Αμέ, και επίσης ο ήλιος λάμπει, η οικονομία της Ελλάδας πάει από το καλό στο καλύτερο κι εγώ είμαι ο Γιόντα. Strong within you the force is. Και τώρα που τελειώσαμε με τις ψευδαισθήσεις μας, μπορούμε να μιλήσουμε λίγο σοβαρά; Ευχαριστώ (όχι τίποτα άλλο, έμεινε κι από μπαταρία το φωτόσπαθο). Λοιπόν, το πρόβλημα με σας είναι ότι δεν θέλετε να παραδεχτείτε πως υπάρχει πρόβλημα. Προτιμάτε να σας βγάλουν ένα-ένα τα δόντια με τανάλια ή να ακούτε όλο το βράδυ στο μπαρ το DJ να παίζει το I Wanna Go  της Μπρίτνεϊ Σπίαρς σε διάφορα remix (εγώ θα διάλεγα την τανάλια), από το να ομολογήσετε στον εαυτό σας πρώτα και στους υπόλοιπους συνανθρώπους σας μετά, πως σήμερα δεν έχετε καθόλου διάθεση. Πως το μόνο που θέλετε να κάνετε είναι να μείνετε σπίτι, μόνη, και να κοιτάτε με νόημα το ταβάνι, ενώ ακούτε τις αγαπημένες σας μπαλάντες. Που ελπίζουμε να μην τις έχει τραγουδήσει η Μπρίτνεϊ…
Τι πρέπει να μάθετε: Ότι η ζωή σας δεν μπορεί να είναι πάντα picture perfect σαν βιντεοκλίπ ή σελίδα περιοδικού περασμένη από τα μαγικά φίλτρα του photoshop. Θα υπάρχουν μέρες που τα μαλλιά σας δεν θα στρώνουν, ο περίγυρός σας δεν θα σας θεωρεί το πιο σαγηνευτικό πλάσμα που πάτησε ποτέ το πόδι του στον πλανήτη Γη – και όσο κι αν προσπαθήσετε για το αντίθετο, με μπόλικη λακ και μπόλικα προβαρισμένα χαμόγελα, το αποτέλεσμα απλώς δεν θα είναι φυσικό. Οπότε αποφύγετε όλη αυτή την ταλαιπωρία και μείνετε σπίτι και μελαγχολική απόψε. Ναι, οι φίλοι σας θα ανησυχήσουν, δεν τους έχετε συνηθίσει σε τέτοια. Αλλά από την άλλη θα χαρούν που τελικά δεν είστε cyborg και μπορούν να σας μιλάνε ειλικρινά (γιατί κι εκείνοι μελαγχολούν. Θυμηθείτε απλά πόσο συχνά είχε «πολλή δουλειά και πονοκέφαλο» η κολλητή σας τον τελευταίο μήνα). Και όσο πιο γρήγορα αποδεχτείτε αυτό το feeling blue και επιτρέψετε στον εαυτό σας να βυθιστεί μέσα του, τόσο πιο γρήγορα θα αναδυθείτε ξανά στην επιφάνεια. Και την επόμενη μέρα, το λαμπερό σας χαμόγελο θα είναι 100% φυσικό. Για τα μαλλιά σας πάλι, όρκο δεν παίρνουμε.

Προφίλ Μελαγχολίας #2: Miss Therapy 
ΟΚ, εσείς αποδέχεστε ότι υπάρχει πρόβλημα. Μόνο που εξαιτίας ενός γενετικού λάθους (που ίσως έχει να κάνει με το γεγονός ότι γεννηθήκατε στον αστερισμό της Παρθένου ή του Αιγόκερου), εστιάζετε υπερβολικά στη λέξη «πρόβλημα». Προσεγγίζετε δηλαδή τη μελαγχολία όπως οι περισσότεροι από εμάς προσεγγίζουμε τον πονοκέφαλο: βάζετε μια κομπρέσα στα μάτια, παίρνετε ένα Panadol και προσεύχεστε να περάσει. Φυσικά το Panadol είναι σχήμα λόγου (όχι, αν καταφέρατε να ανακαλύψετε ψυχοτροπικές ιδιότητες στην παρακεταμόλη, συγχαρητήρια. Θα μου επιτρέψετε να ξαναπάρω το φωτόσπαθο και να σας ανακοινώσω πως μάλλον είστε Jedi). Εκείνο που εννοούμε, είναι πως αντιμετωπίζετε τη μελαγχολία σαν μια ασθένεια και επιλέγετε από τα φάρμακα που έχετε στη διάθεσή σας, εκείνο που λειτουργεί καλύτερα τη δεδομένη στιγμή. Τα φάρμακα αυτά, συνήθως είναι: «υπερωρίες στο γραφείο», «τετράωρα στο γυμναστήριο», «ακατάσχετο shopping», «μια εξάδα cupcakes και το τελευταίο επεισόδιο Gossip Girl ». Οποιαδήποτε δραστηριότητα δηλαδή σας αφήνει υπερβολικά κουρασμένη ή ντοπαρισμένη για να μπορείτε να αγνοήσετε τη ρίζα του προβλήματος…
Τι πρέπει να μάθετε: Να λειτουργείτε λιγότερο σαν τον σαμάνο της φυλής και περισσότερο σαν τον Dr Gregory House. Δηλαδή, το αντιμετωπίζετε που το αντιμετωπίζετε ως ασθένεια το όλο θέμα, αναζητήστε και την αιτία. Αν δεν μπορείτε μόνη σας (είναι ΟΚ, ούτε καν ο House δεν μπορεί μόνος του), απευθυνθείτε σε μια διαγνωστική ομάδα. Όχι τίποτε άλλο, με τα «φάρμακα» που παίρνετε τώρα, μπορεί στην πραγματικότητα να μην είστε μελαγχολική. Αλλά απλώς κουρασμένη, φουσκωμένη και άφραγκη.