GLAMOUR

Δεκέμβριος του 2003. Σαν καλό, ρομαντικό geek που είμαι, έχω πάει να δω την πρεμιέρα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών 3: Η Επιστροφή του Βασιλιά. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας (ανάμεσα σε δέντρα που περπατάνε, Ορκ που επιτίθενται και τη λαμπερή κώμη του Λέγκολας που ανεμίζει), ακούγεται ένα δυσαρεστημένο μουρμουρητό από την κοπέλα που κάθεται ακριβώς μπροστά μου. Μόλις τρεισήμισι ώρες μετά, πέφτουν οι τίτλοι του τέλους. Και η κοπέλα ξεσπάει στις φίλες της: «Μα τι ταινία με φέρατε να δω; Μάγοι, τέρατα, ξωτικά – τι ψέματα είναι αυτά!» Φεβρουάριος του 2012. Έχουν περάσει εννιά χρόνια από τότε. Ο Βίγκο Μόρτενσεν είναι πλέον γκριζομάλλης, ο Ελάιτζα Γουντ έχει πλέον πάψει να ελπίζει ότι θα ξαναβρεί δουλειά της προκοπής κι εγώ έχω πλέον καταφέρει να συγχωρήσω εκείνη την κοπέλα για την ιεροσυλία της. Αλλά δεν έχω πάψει ν’ αναρωτιέμαι: πώς είναι δυνατόν οποιαδήποτε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της να ισχυρίζεται πως δεν τις αρέσουν οι ταινίες φαντασίας επειδή «είναι ψέματα»… Ναι, ψέματα. Σε σύγκριση, ας πούμε, με τις ρομαντικές κομεντί που είναι το απαύγασμα του ρεαλισμού. Όχι, σοβαρά τώρα, έχετε δει το Sex & the City 2 ; Στατιστικά να το πάρουμε, έχετε περισσότερες πιθανότητες να σας επιτεθεί ένα Ορκ καθώς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, παρά να συναντήσετε τον πρώην σας στην αγορά του Άμπου Ντάμπι – γιατί λοιπόν ταυτίζεστε τόσο εύκολα με σενάρια σαν το δεύτερο; ΟΚ, καταλαβαίνουμε: κι εμείς έχουμε αναστενάξει πολλάκις με την εικόνα ενός Ρίτσαρντ Γκιρ με λουλούδια, ενός Τζέραρντ Μπάτλερ με κιθάρα, ενός Ράιαν Γκόσλινγκ με βρεγμένο φανελάκι. Δεν θα σταματούσαμε να βλέπουμε ταινίες απλά και μόνο επειδή δεν είναι ρεαλιστικές (αν θέλουμε ρεαλισμό, υπάρχουν πάντα τα ντοκιμαντέρ για την αναπαραγωγή των κολεόπτερων). Ήρθε όμως η ώρα να πιάσουμε τις ρομαντικές κομεντί απ’ το αυτί και να τις βάλουμε κάτω από την ανακριτική λάμπα. Και να αναρωτηθούμε τι ακριβώς ηθικά διδάγματα μας περνάνε – και κατά πόσον τελικά κάνουν κακό στη συναναστροφή μας με τα κολεόπτερα. Εχμ, συγγνώμη, τους πραγματικούς άντρες εκεί έξω…

Κινηματογραφικό Δίδαγμα #1:
«Θα νιώσετε μια μαγική σύνδεση από την πρώτη στιγμή»
Ταινίες που το προωθούν: Πριν το ξημέρωμα, Εξ’ Επαφής, Έρωτας Μετ’ Εμποδίων, Όταν ο Νικ Ερωτεύτηκε τη Νόρα.
Θα σας δει. Θα τον δείτε. Ο χρόνος θα γυρίσει σε slow motion, περίπου όπως όταν ο Νίο αποφεύγει μπουνιές στο Matrix. Μια αιωνιότητα θα χωρέσει σε μια στιγμή. Όλες οι κοινές προηγούμενες ζωές σας θα ανάψουν στιγμιαία στο υποσυνείδητό σας, υποδεικνύοντας πως με αυτό τον τύπο έχετε ανοιχτούς καρμικούς λογαριασμούς. Θα σας προσεγγίσει με μια φαινομενικά χαζή ατάκα, που όμως έχει βαθύ, ξεχωριστό νόημα για σας. Θα αρχίσετε να μιλάτε για τη Ζωή, το Σύμπαν και τα Πάντα, λες και γνωριζόσαστε χρόνια. Θα quot-άρετε ατάκες από αγαπημένες σας σειρές / ταινίες / κόμικς / βιβλία ποίησης. Θα έρθει το πρωί χωρίς καν να το καταλάβετε. 
Γιατί είναι βλαβερό: Γιατί αν κυκλοφορείτε εκεί έξω περιμένοντας να συναντήσετε κάποιον που θα είναι ακριβώς το άλλο σας μισό πορτοκάλι, κινδυνεύετε να χάσετε έναν σωρό τύπους που μπορεί να είναι από μισό μήλο και μισό βερίκοκο μέχρι μισό καρότο. Και που παρέα θα κάνατε έναν απείρως πιο ενδιαφέροντα και θρεπτικό χυμό…

Κινηματογραφικό Δίδαγμα #2:
«Αν σας εκνευρίζει / τον μισείτε, σύντομα θα τον ερωτευτείτε»
Ταινίες που το προωθούν: Η Γυμνή Αλήθεια, Η Ζωή Όπως την Ξέρουμε.
Το αλαζονικό κάθαρμα στο διπλανό γραφείο: κάθε του βλέμμα σάς ξυπνά το μίσος. Κάθε του ειρωνικό σχόλιο σάς ξυπνά την απέχθεια. Κάθε του βήμα προς το μέρος σας σάς ξυπνά, εδώ που τα λέμε, μερικά παράξενα συναισθήματα. Να, όπως αυτές τις πεταλούδες στο στομάχι και την αίσθηση ότι ξαφνικά κάνει πολλή ζέστη... Προφανώς από το πολύ μίσος θα είναι. Ρωτήστε και τις ηρωίδες που συνηθίζει να ενσαρκώνει η Κάθριν Χάιγκλ, κάτι έχουν να σας συμβουλέψουν σχετικά.
Γιατί είναι βλαβερό: Γιατί μπορεί να συμβεί. Ναι, μην εξεγείρεστε, μεταξύ μας είμαστε. Όντας μια δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα, που διαχωρίζει τη σωματική έλξη από τα συναισθήματα, μπορεί να συμβεί να ποθείτε κάποιον, ενώ δεν τον συμπαθείτε καθόλου (για να μην πούμε ότι θα συμβεί να τον ποθείτε ΕΠΕΙΔΗ δεν τον συμπαθείτε καθόλου (μαγνήτες, ετερώνυμα, φυσική και λοιπά). Το πρόβλημα είναι τι γίνεται μετά, αφού γίνει το μοιραίο – βλ. προηγούμενη παρένθεση με μαγνήτες. Όχι, δεν θα ζήσετε happily ever after. Πιθανότατα θα συνεχίσετε να μην τον συμπαθείτε. Πιθανότατα, για λίγο καιρό δεν θα συμπαθείτε πολύ ούτε τον εαυτό σας…

Κινηματογραφικό Δίδαγμα #3:
«Αν είστε ερωτευμένη με τον αρραβωνιαστικό της κολλητής σας, πρέπει να τον διεκδικήσετε πριν παντρευτούν. Αν σας θέλει κι αυτός, ήταν γραφτό. Αφήστε που μόλις σώσατε την κολλητή σας από το να κάνει το λάθος της ζωής της»
Ταινίες που το προωθούν: The Romantics, Φιλίες και Έρωτες.
Η κολλητή σας σίγουρα έκανε το λάθος της ζωής της. Αλλά όχι όταν τον αρραβωνιάστηκε. Το λάθος το έκανε όταν μοιράστηκε στην πρώτη γυμνασίου το θρανίο της με εκείνο το ντροπαλό κοριτσάκι που ζωγράφιζε καρδούλες στα βιβλία. Γιατί, να, τώρα που το κοριτσάκι μεγάλωσε, και σκέφτεται σοβαρά να της καταστρέψει τον γάμο, τη φιλία και τη ζωή με μια κίνηση επιπέδου «το φόρεμα που διάλεξες εγώ το είχα δει πρώτη και κατά βάθος σε μένα πάει περισσότερο…» Χμ, τώρα που το ξανασκεφτόμαστε, εκείνο το κοριτσάκι μάλλον δεν μεγάλωσε και τόσο. 
Γιατί είναι βλαβερό: Γιατί κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τα συναισθήματά του, αλλά όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας. Και κάποιες πράξεις είναι απλώς ανεπίτρεπτες. Αν δεν μπορείτε να αγνοήσετε αυτό που αισθάνεστε, το πιο τίμιο που έχετε να κάνετε είναι ν’ αλλάξετε κολλητή. Ακόμη καλύτερα, και χώρα. Και σεξουαλικό προσανατολισμό.