Leon
Ο Τίμος (Τιμολέων για την ακρίβεια) Βερέμης αντιμετωπίζει στωϊκά τον ενθουσιασμό μας για το δίσκο των Leon με τίτλο Futrue, που μόλις κυκλοφόρησε από την Archangel.
> Ποια ήταν η πρώτη φορά που έγραψες μουσική;
«Αν θυμάμαι καλά, γύρω στα δεκατρία.»
> Ποια είναι η γνώμη σου για την ελληνική indie σκηνή; Υπάρχει; Θα μπορέσει ποτέ να συναγωνιστεί το mainstream, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στο εξωτερικό;
«Δε ξέρω πως ορίζεται η σκηνή. Αυτό που υπάρχει σίγουρα είναι μια ωραία παρέα ανθρώπων. Πάντως, δεν ασχολούμαι με αυτούς τους διαχωρισμούς. Οφείλουμε να γράφουμε ειλικρινή μουσική και από εκεί και πέρα όσο περισσότερο κόσμο εκφράζει, θεωρώ πως είναι για καλό.»
> Γιατί το άλμπουμ σας λέγεται “Futrue”;
«Είναι αναγραμματισμός της λέξης “future”. Μπορεί να είναι και ελπίδα για ένα μέλλον με περισσότερη αλήθεια.»
> Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον παραγωγό των Beirut;
«Όταν ήμουνα στην Αμερική, ένας γνωστός μου ήταν από το Brooklyn και γνώριζε τον Josh καθώς το Seaside Lounge studio είναι από τα πιο γνωστά studio στην τοπική indie σκηνή. Έτσι λοιπόν του έστειλα ένα demo και μου είπε ότι του άρεσε πολύ, oτι το βρήκε αυθεντικό και ότι θα ήθελε να δουλέψει πάνω σε αυτό το project. Μαζί με τον Josh την παραγωγή έχει κάνει ο Νίκος Αγγλούπας (Ottomo)» .
> Έχεις ταξιδέψει πολύ. Πώς αποτυπώθηκαν όλες σου οι εμπειρίες στα κομμάτια του “Futrue”;
«Τα ταξίδια, εκτός από τις πανέμορφες εικόνες και εμπειρίες που μου έχουν προσφέρει, με έχουν βοηθήσει να καταλάβω πως όλα σε αυτό τον κόσμο είναι σχετικά. Επίσης με έχουν κάνει να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις με σεμνότητα και να ξέρω πως γνωρίζω πολύ λίγα μπρος στη μεγάλη εικόνα.»
> Γιατί αποφάσισες να πειραματιστείς και να βασίσεις το άλμπουμ σου στο ukulele; Τι σου αρέσει σε αυτό το όργανο;
«Όταν έπιασα το ukulele κυριολεκτικά κόλλησα. Ήταν πολλά τα στοιχεία που με έκαναν να το αγαπήσω. Πρώτα απ’ όλα είναι ένα όργανο με γλυκό, ανέμελο και φιλόξενο χρώμα. Δεν θεωρείται «σοβαρό» όργανο, μάλλον παιδικό και επίσης δεν είναι πολύ παιγμένο. Αυτό μου έδωσε την ελευθερία να το δω καθαρά, χωρίς την πίεση ενός ακαδημαϊκού οργάνου και να είμαι απαλλαγμένος από κλισέ.»
Συνέντευξη στη Μάρα Θεοδωροπούλου